|
|
Geplaatst: 8 november 2010, door Chris
Spijbelen was zonder twijfel mijn favoriete bezigheid op het voortgezet onderwijs. Mijn voornaamste reden om te spijbelen was om een, wekelijks, bezoek te brengen aan de "rijksdaalder bioscoop". Ik ben dus inderdaad dusdanig oud, dat ik die gouden periode nog heb mogen meemaken. Voor 2 gulden 50 naar de film, welk ander reden had ik nog nodig om klassen te skippen? Geen. Dat was iets dat ik over een paar jaar aan mijn zoontje ga vertellen en hij het nooit zou geloven omdat alles tegenwoordig zo teringduur is (gemiddeld 10 euro voor een film). Maar gelukkig bestaat er zoiets als een Pathé-pas en heeft zowel mijn zoontje, als ik er een. Onderdeel van zijn opvoeding vind ik het. Hoe dan ook. Op een of andere, onverklaarbare, wijze heeft de cinematografie mij altijd echt geboeid. En dan heb ik het niet over gewoon films kijken om tijd te doden of omdat het me leuk lijkt, maar echt uit pure interesse voor cinematografie. Opletten op de gevoerde dialogen, camerawerk, compositie, het acteren en of de casting goed klopte e.d. En aangezien je destijds geen internet had, vroeg ik me altijd af hoe de regisseur op het idee kwam om de film op die manier te schieten zoals het vertoond werd. Ik zat altijd met onbeantwoorde vragen, die ik uiteindelijk voor mezelf had ingevuld met de meest, voor mij, logische verklaringen. Op een gegeven moment waren de Hollywood producties ook niet meer genoeg voor mij en ging ik verder kijken. Hoogtepunt, nou ja, hoogtepunt. In elk geval de meest dubieuze film die ik ooit heb gezien, was een film zonder dialogen genaamd 'The Thief'. Wat echt een absolute afrader is, tenzij je suïcidale neigingen hebt en je je leven echt zat bent. Welbeschouwd, na het een en ander te hebben uitgeprobeerd, ben ik tot de conclusie gekomen dat mijn interesse voor buitenlandse cinematografie in het bijzonder naar Frankrijk uit ging. Met titels als 'Leon', 'Nikita', 'La Haine', 'Un Coeur en Hiver', 'La Cité des Enfants Perdus' en recentelijk 'L'ennemi Public 1 & 2' en 'Un Prophète' hebben de Fransen mij overtuigd van klasse cinematografie.
De afgelopen 15 jaar is de filmindustrie sowieso erg veranderd. Daar waar tot de jaren '90 alles draaide uit memorabele quotes en sterke dialogen, draait tegenwoordig voornamelijk, alles om het visuele aspect. Onlangs was ik nog aan het denken, wanneer het nou voor het laatst was dat ik een gedenkwaardige quote uit een film heb mee gekregen die over 10 jaar nog steeds relevant zou kunnen zijn. Zoals; "You’ve got to ask yourself one question: ‘Do I feel lucky?’ Well, do ya, punk?” (Dirty Harry), “Hasta la vista, baby.” (Terminator 2: Judgment day), “Houston, we have a problem.” (Apollo 13) en natuurlijk “Say "hello" to my little friend!” (Scarface). Ik kon niet verder komen dan “Machete don’t text” (Machete), waardoor ik me ben gaan afvragen, hoe dit nou zal komen?
Waren aanstekelijke quotaties uit films overal te vinden tot medio jaren '90, zullen films van tegenwoordig herinnerd worden als visuele doorbraken. 'The Matrix' staat bijvoorbeeld bekend als de film die bullit time heeft geïntroduceerd. We kunnen ons ook allemaal herinneren hoe verschrikkelijk mooi '300' 'Watchmen' en 'Sin City' er uitzagen (check trouwens de trailer van 'Sucker Punch'). En natuurlijk ligt het aan het feit dat tegenwoordig de technologie dermate gevorderd is dat je er niet om heen kan, en dat er wel minstens een keer per maand een film in 3D uitvoering komt. Hierdoor zijn ze dus minder gaan focussen op de dialogen, compositie en camerawerk. Maar de filmindustrie is met zijn tijd meegegaan, en is niet blijven hangen in de jaren '90. Helaas blijven films tegenwoordig wel steeds minder hangen, en weet je tegen de eind van het jaar niet meer welke film je nou echt tof vond. Al weet ik vrijwel zeker dat bijvoorbeeld 'The Social Network' over tig jaar nog steeds herinnerd zal worden als een uitstekende verfilming, met bijzonder sterke dialogen waaruit zeker de een en andere quoteringen gehaald zullen worden (mijn persoonlijk favoriet: “I’m CEO, Bitch”).
Gelukkig zijn er nog regisseurs als Christopher Nolan, Martin Scorsese, Quintin Tarantino, Zach Snyder, Francis Coppola, David Fincher en tegenwoordig zelfs Ben Affleck die wel weten hoe je een film moet regisseren. Maar waarschijnlijk heeft niet iedereen de issues die ik heb, en zullen de meeste van jullie denken; “Frankly, my dear, I don’t give a damn.” (Gone with the wind).
|
|
