Geplaatst: 23 september 2010, door Mahra
Het dialoog tussen de kijker en de maker van een kunstwerk vind ik boeiend. Een kunstwerk kan vele dialogen oproepen: een gesprek, een discussie, een vraag, een antwoord, een reactie. Het woord reactie is breed en slechts een interpretatie van. Maanden geleden was ik op de opening van een tentoonstelling ‘eetbare kunst’ die plaats vond in een leegstaand kantoorpand in de wijk Chelsea, New York. Schilderijen opgebouwd uit verschillende kleuren chocola, een bouwlamp liet een sculptuur langzaam smelten, gesmolten druppels chocolade druppelden van het plafon op een schaal. Je kon eraan ruiken of het opvangen met je handen om het vervolgens op te likken. De tentoonstelling riep overduidelijk een lichamelijke reactie op. Ik kreeg er honger van. Hoe zou jij reageren als het is toegestaan dat je aan de Nachtwacht van Rembrandt mag likken, of een Picasso mag knuffelen? Hier mijn top tien van ‘out of the box’ kunst kijken. Museumnacht komt eraan. Hide your paintings!
 Venus van Milo, ik gaf haar een slipje.
De museumplattegrond hing spontaan ingelijst aan de witte museum muur. Bezoekers dachten dat het kunst was.
Heftig omhelsde ik David (Michelangelo); ik was zo blij hem eindelijk in het echt te zien.
Ik zette een vaas zonnebloemen naast de zonnebloemen van Van Gogh, niet van echt te onderscheiden
Zou de dag van Anne Frank nu een blog zijn?
Ik bouwde het Huishouden van Jan Steen na. Het was zo gezellig dat geen mens meer naar huis wou.
De 10 meter stelten lopen met Dali als finish. Een waar succes.
Een flashmob om een videowerk van Rineke Dijkstra. We kregen de prijs voor beste performance.
Via een smsje kreeg elke galerie bezoeker het bericht om naar zaal 1 te komen. Zaal 1 bestond niet. Erg conceptueel.
De rondleiding vond plaats op de rug van een paard. Ik zag alles na afloop vanuit een ander perspectief.
|
